Mijn naam is Lucas de Groot en ik woon in Epe, op de Noord-Veluwe.
Mijn leven heeft zich altijd dicht bij natuur en landschap afgespeeld. Als zoon van een dominee groeide ik op met belangstelling voor levensvragen, geloof en de betekenis van bijzondere plaatsen.
Later werkte ik jarenlang als biologisch boer. In die periode leerde ik werken met een wichelroede, aanvankelijk als praktisch hulpmiddel om water te vinden. Gaandeweg ontdekte ik dat ik er ook energielijnen mee kon waarnemen.
Wat begon als nieuwsgierigheid, groeide uit tot een onderzoek dat mij van oude kerken steeds verder het landschap in bracht.
Over Lucas
De plek waar alles begon
Ik woon in een ruim 300 jaar oude boerderij, omringd door groen en land dat op verschillende manieren wordt gebruikt.
Op een deel ervan worden biologische groenten geteeld voor gezinnen uit Epe. Mijn vrouw Margo heeft er daarnaast haar bloemenpluktuin, De Geheime Tuin, aangelegd.
Juist op dit land deed ik uiteindelijk ook een ontdekking die een nieuwe richting gaf aan mijn onderzoek.
Van oude kerken naar het landschap
Mijn onderzoek begon in oude kerken.
Gedurende ongeveer twee jaar bezocht ik meer dan zestig historische kerken in Nederland. Met de wichelroede onderzocht ik de energielijnen die door deze gebouwen lopen.
Daarbij viel mij op dat dezelfde patronen steeds terugkeerden. Ook het kruisvormige grondplan van oude kerken begon mij te intrigeren. Tijdens mijn zoektocht naar de oorsprong daarvan kwam ik uit bij keizer Constantijn en ontwikkelde ik mijn theorie over de relatie tussen oude kerkbouw en energielijnen.
Maar er ontstond ook een heel praktische vraag: "Als deze banen door een kerk lopen, waar gaan ze buiten dan naartoe?"
Op mijn eigen land vond ik twee banen op ongeveer 103 meter afstand van elkaar.
Toen ik verder liep, buiten mijn erf, bleef hetzelfde patroon terugkomen. Steeds opnieuw vond ik een volgende baan op ongeveer dezelfde afstand.
Om mijn metingen te controleren had ik speciaal een meetlint van honderd meter aangeschaft.
Tijdens die wandelingen groeide het besef dat ik misschien iets veel groters op het spoor was.
Een echt Eureka-moment.
Een onderzoek dat steeds verder groeit
Sindsdien ben ik de magnetische banen op steeds meer plaatsen gaan onderzoeken.
Daarbij kijk ik niet alleen naar kerken, maar ook naar grafheuvels, oude bomen en andere bijzondere plekken in het landschap.
De verbanden die ik daarbij vind, roepen steeds weer nieuwe vragen op.
Ik deel mijn bevindingen via lezingen, excursies, artikelen en deze website.
Niet omdat het onderzoek voor mij is afgerond, maar juist omdat er nog zoveel te ontdekken valt.
Verwondering en verder onderzoek
Mijn onderzoek is gebaseerd op wat ik met de wichelroede meet en in het landschap waarneem.
Tegelijk zou ik graag zien dat de magnetische banen ook met professionele meetapparatuur verder worden onderzocht. Universiteiten en onderzoeksinstellingen beschikken over middelen waarmee dezelfde locaties vanuit een andere invalshoek bekeken kunnen worden.
Voor mij begint iedere ontdekking met nieuwsgierigheid en verwondering.
Daarbij blijft één vraag centraal staan:
"Wat zijn deze banen precies, en waarom vinden we er zoveel bijzondere plekken op terug?"
Wanneer we iets op zichzelf proberen te bekijken, ontdekken we dat het verbonden is met al het andere in het universum.
John Muir