Sporen in het landschap
Toen ik de magnetische banen steeds verder door het landschap begon te volgen, viel mij op dat ik er opvallend vaak bijzondere plekken en structuren op aantrof.
Oude en monumentale bomen staan erop. Veel oude kerken zijn erop gebouwd. En op de Veluwe volgt een lange rij prehistorische grafheuvels precies zo’n baan.
Op sommige plaatsen kruisen bovendien andere energielijnen de magnetische baan. Daar meet ik een sterkere energie en ontstaan wat ik krachtplekken noem.
Deze verschillende waarnemingen vormen samen een belangrijk deel van mijn onderzoek.
Oude bomen
Bomen spelen daarin een opvallende rol.
Op verschillende plaatsen ontdekte ik dat zeer oude en monumentale bomen precies op een magnetische baan staan. Ze vallen vaak op door hun omvang, brede groei en vitaliteit.
Een voorbeeld zijn twee grote bomen bij Tongeren. Ook daar vond ik met mijn wichelroede een magnetische baan.
Dat riep bij mij de vraag op of de energie van zo’n plek invloed kan hebben op de groei van een boom.
Niet iedere energie werkt hetzelfde
Binnen mijn onderzoek maak ik onderscheid tussen magnetische banen en wateraders.
Bomen op magnetische banen laten volgens mijn waarnemingen vaak sterke groei zien. Bij bomen die op wateraders staan, zie ik juist andere verschijnselen, zoals scheefgroei, opvallende vertakkingen of beschadigingen.
Voor mij gaat het om verschillende vormen van energie uit de aarde, die niet met elkaar verward moeten worden.
Over mijn waarnemingen bij wateraders, bomen en dieren vertel ik uitgebreider in het blog.
Oude kerken
Mijn onderzoek naar de magnetische banen begon in oude kerken.
Met een wichelroede onderzocht ik meer dan zestig historische kerken in Nederland. Daarbij kwam steeds een vergelijkbaar patroon terug.
Door het gebouw lopen meerdere energielijnen. Een belangrijke lijn loopt van west naar oost en ook de dwarsrichting van het kruis valt samen met energielijnen.
Bijzonder is vooral de plaats van het altaar. Ook die blijkt volgens mijn metingen op een belangrijke plek binnen dit patroon te liggen.
Voor mij werd steeds duidelijker dat deze ligging geen toeval is. Mijn gedachte is dat bouwers vroeger wisten waar deze energielijnen liepen en daar bewust gebruik van maakten.
Eerst was er de plek. Daarna kwam de kerk.
Van Kerken naar Constantijn
In Europa staan duizenden romaanse kerken met een vergelijkbaar kruisvormig grondplan.
Tijdens mijn onderzoek ben ik mij gaan afvragen waar deze manier van bouwen vandaan kwam. Daarbij kwam ik uit bij keizer Constantijn en ontwikkelde ik mijn theorie over de relatie tussen het kruisvormige grondplan, oude kerkbouw en energielijnen.
Dit vormt nog steeds een belangrijk onderdeel van mijn verdere onderzoek.
Een oude lijn door het landschap
De grafheuvels zijn duizenden jaren oud. De mensen die ze aanlegden kozen hun plaats bewust en archeologisch onderzoek laat zien dat grafmonumenten onderdeel konden zijn van grotere structuren en routes in het landschap.
Mijn onderzoek voegt daar een andere waarneming aan toe: onder de grafheuvelrij Epe-Niersen loopt volgens mijn metingen een magnetische baan.
Nog opvallender vind ik dat ook de St. Maartenskerk in Epe en de kerk van Vorchten op dezelfde baan liggen.
Dat roept voor mij een fascinerende vraag op:
"Hebben mensen in verschillende perioden telkens opnieuw dezelfde bijzondere lijnen in het landschap gebruikt?"
De grafheuvels zijn duizenden jaren ouder dan de kerken, maar dezelfde energiebaan loopt door beiden heen.
Grafheuvels
Op de Veluwe zijn honderden prehistorische grafheuvels te vinden.
In de gemeente Epe liggen er ongeveer 150. Een groep daarvan valt bijzonder op: tussen Niersen en Epe liggen ongeveer vijftig grafheuvels over een afstand van zes kilometer vrijwel op één rechte lijn.
Toen ik deze grafheuvelrij met mijn wichelroede onderzocht, bleek daar volgens mijn metingen een magnetische baan te lopen.
Voor mij is het geen toeval dat juist zoveel grafheuvels op deze lijn zijn aangelegd.
Krachtplekken
Niet iedere plek op een magnetische baan is hetzelfde.
Op sommige plaatsen kruisen andere energielijnen de baan. Volgens mijn metingen ontstaat daar een sterkere energie.
Dergelijke plekken kom ik onder andere tegen bij oude kerken en andere plaatsen die door de geschiedenis heen een bijzondere betekenis hebben gekregen.
Dat bracht mij op nieuwe vragen.
Wisten mensen vroeger van deze plekken? Werden tempels, kerken en andere heiligdommen bewust gebouwd waar verschillende energielijnen samenkomen? En wat maakt zo’n plek anders dan zijn omgeving?
Eind 2025 kreeg dit onderzoek voor mij een heel persoonlijke betekenis tijdens een bezoek aan de kathedraal van Chartres.
Wat daar gebeurde, bracht mij ertoe verder te kijken naar krachtplekken en hun mogelijke betekenis voor mensen.
Dat verhaal heb ik uitgewerkt in het artikel: